Mijn verhaal

Een keukenprinses op dieet

Nota bene bij een kookclub kwam een huisarts met een folder aanzetten van Cambridge.

Lisette Soyer
Leeftijd: 39
Lengte: 1m74
Startgewicht: 115
Streefgewicht: 78
Nu: 77


Begeleid door Linda van Heukelom
Onafhankelijk Cambridge consulent in Beers

Toen ik 12 jaar was hielp ik thuis al met koken. Zit zeker in de genen, want mijn oma was ook al kokkin. Op mijn achttiende kookte ik al voor grote gezelschappen, maakte ik het kerstdiner voor de hele familie. Ik werk 3 dagen in de week als kok. Dat doe ik bij ‘Domus’, een gezinshuis voor mensen die buiten de maatschappij vallen. Ik kwam daar om een cursus taartdecoratie te geven, mijn andere grote hobby. Toen ik zag wat voor prachtige keuken ze daar hadden, informeerde ik wie er hier voor de mensen kookte. Ze bleken al een tijdje op zoek naar een kok en twee dagen later was ik er aan het werk. Geen exclusieve gerechten, maar wel goed en lekker eten. Zodoende was ik op een gegeven moment iedere dag met eten bezig: of ik was aan het koken, of ik was inkopen aan het doen, of ik was gerechten aan het bedenken. Intussen ging mijn gewicht mij steeds meer in de weg zitten. Op zeker moment woog ik 114 kilo en daar wordt je niet vrolijk van.

Ik wilde geen 40 worden als een dikke Moeke. Ik ben gaan sporten en nota bene bij een kookclub kwam een huisarts met een folder aanzetten van Cambridge. Het Cambridge dieet is in deze streek een razend succes. In het dorpje Mill, hier wat verderop, is zo ongeveer half het dorp aan dit dieet. Het wordt daar al het Mills dieet genoemd. In 1 week vloog er bij mij gelijk 6,8 kilo af. Dat noemt Linda, mijn consulente, mannengetallen. Ik kreeg daar een enorme boost van. Na 4 maanden was ik 35 kilo kwijt en inmiddels weeg ik 77 kilo. Dit jaar wordt ik 40 en niet als dikke Moeke. Kortom: missie geslaagd.

Toen ik zei dat ik op dieet ging, schrok mijn dochter van 8 jaar heel erg. Ze vond mijn huid altijd zo heerlijk zacht om tegenaan te liggen en was bang dat ik nu zo’n knokig moedertje zou worden, met van die harde, beetje uitstekende botten. Nu ik aan het afbouwen ben is ze helemaal gerustgesteld en zegt ze: Je bent nog steeds lekker zacht, mama.

Ik heb weer nieuwe mogelijkheden. Na een wiplash op mijn negentiende, heb ik nooit meer gesport. Inmiddels ben ik weer begonnen met paardrijden, wat ik vroeger veel in wedstrijd-verband deed en ik ben gaan hardlopen. Ik ben nu aan het trainen voor de Nijmeegse Mariek-loop, een ladysrun van 5 kilometer.

Ik kom uit een familie van toetsjesmensen. We aten thuis nooit soep vooraf, maar na afloop was er altijd een toetje. Dat verklaart mogelijk mijn voorliefde voor taarten. Later ben ik taarten gaan decoreren en hoe gaat dat: je houdt altijd wel wat over. Dat ging dan alvast door het mondje. Heerlijk, maar wel ongezond natuurlijk. Het decoreren van taarten doe ik nog steeds. Daar kun je zoveel creativiteit in kwijt. Ik maak huwelijkstaarten van 7 lagen hoog, maar ook kindertaarten in de vorm van piraten, dino’s, of een barbiepop. Allemaal op speciale bestelling, van wat bij een kind past. Ik heb dus wel moeten afleren om steeds letterlijk mijn vingers af te likken tijdens het decoreren. Rozen boetseren van marsepein of rolfondant en de restjes dan opeten, doe ik niet meer. Dat is een kwestie van een scherm neerlaten en het jezelf domweg verbieden. Je kunt onmogelijk diëten en deze hobby dan nog net zo uitoefenen als ik vroeger deed. Ja, en dan heb natuurlijk nog dat het allemaal even lekker ruikt. Die geur kun je het beste neutraliseren door op iets te kauwen met een mintsmaak. Of als tijdens het decoreren de verleiding te groot dreigt te worden, een keer goed je tanden poetsen. Dan smaakt er niks meer.

Wat ik verder heb uitgebannen zijn de koekjes. Ken je die spreuk: In mij leeft een slank iemand, maar die kan ik makkelijk de baas met koekjes? Ik was een echt koekiemonster. Ze zijn nog steeds gewoon in huis hoor, voor de kinderen en voor mijn man. Anderen hoeven er niet onder te lijden, dat ik op dieet ben. Mijn man is dol op speculaas. De enige afspraak is dat hij ze niet voor mijn neus mag opeten en dat hij het kan vergeten dat hij een kus krijgt als hij nog naar speculaas ruikt. Koekjes zijn dramatisch slecht voor de lijn; zitten vol met transvetten. Ik verbaas me er trouwens toch over hoe schokkend slecht Nederland eet. Ik heb zelf altijd heel gezond gegeten, ben me daar altijd goed van bewust geweest. Het enige probleem was dat ik van dat gezonde eten veel te veel at.