Mijn verhaal

Hoog te paard

Nu het eten geen uitlaatklep meer biedt, is het paardrijden mijn allerbelangrijkste uitlaatklep. Ik heb het altijd heerlijk gevonden om een hele dag op de manege rond te hangen en te helpen, maar het weer zelf kunnen rijden is de kroon op mijn werk.

Angelique van der Ster
Leeftijd: 42
Lengte: 1m68
Startgewicht: 121
Streefgewicht: 70
Nu: 84

Begeleid door: Dirk Molenaar
Onafhankelijk Cambridge consulent in Alkmaar

Van kindsbeen af ben ik paardengek. Mijn Oma zei eens: “De volgende keer dat ik kom, neem ik een paard voor je mee.”Als klein kind geloofde ik dat en zelfs al kwam oma altijd met de bus, dan stelde ik mij voor dat het paard gewoon meeging in de bus. Op mijn twaalfde ging ik voor het eerst mee naar een manege en ik was verkocht. Helaas ben ik vanaf mijn zestiende gaan jojoën met mijn gewicht. Vooral toen ik ging samenwonen, kwamen de kilootjes er snel aan. Om een lang verhaal kort te maken: op een gegeven moment woog ik 130 kilo en met paardrijden had ik al lang moeten stoppen. De maximale belasting voor een manegepaard ligt tegen de 85 tot 90 kilo. Ik heb altijd geholpen in de manege en dat ben ik blijven doen. Stallen uitmesten en borstelen ging me nog goed af, met zwaar overgewicht. En longeren natuurlijk. Ik heb zodoende al heel lang een verzorgpaard, maar zelf paard rijden was er niet meer bij.

Het gekke is dat ik nooit erg gebukt ging onder mijn gewicht. Ik accepteerde mezelf heel lang zoals ik was en over de aandacht van mannen had ik niet te klagen. In de grote maten-winkels slaagde ik altijd wel met mijn kleding; alleen mijn paardrijbroek heb ik via een speciale website moeten bestellen.

Toen de kans zich aandiende om een paard van iemand over te nemen, dacht ik: ‘Een eigen paard is altijd mijn wens geweest en dit paard kan ik nu betalen. Ik doe het en dan begin ik gelijk met afvallen. Met het weer kunnen paardrijden als beloning. Dit gaat mij gewoon lukken.’ De ellende is dat het niet lukte. Wat ik ook probeerde, ik viel niet genoeg af om het paard te mogen opzadelen. Ik heb het paard uiteindelijk weer moeten verkopen. De missie was mislukt en ik was er helemaal stuk van.

Via via kwam ik bij Dirk terecht, een onafhankelijk Cambridge consulent. Ik woog toen 121 kilo. Eerst wilde ik absoluut geen VLCD, maar het gesprek met Dirk beviel zó goed, dat ik het toch heb gedaan. Dirk is niet belerend; de diëtistes die ik heb gehad waren dat allemaal wel. Deze vorm van begeleiding paste veel beter bij mij. Vanaf het begin ging het goed. Ik heb er geen verklaring voor, maar dit is gewoon mijn dieet. Je hoeft geen keuzes te maken en je mag er absoluut niks extra bij eten. Dit is wat je krijgt en dat is het. Ideaal voor mij.
En voor mijn figuur. In vijf maanden ben ik 38 kilo afgevallen en ik weeg nu 84 kilo. Precies de ondergrens om weer op een lespaard te mogen rijden. En dus kan ik nu weer heerlijk in de stijgbeugels. Een grote mijlpaal in mijn leven.

Ik realiseer me nu dat ik altijd een emotie-eter ben geweest. Eten was een uitlaatklep voor zowel mijn verdriet als mijn blijdschap. Ik kwam dus langs twee kanten aan. Bij het Cambridge dieet valt er niks stiekem bij te smokkelen, want dan val je onherroepelijk door de mand. Daarom werkt het zo goed voor mij. Nu het eten geen uitlaatklep meer biedt, is het paardrijden mijn allerbelangrijkste uitlaatklep. Ik heb het altijd heerlijk gevonden om een hele dag op de manege rond te hangen en te helpen, maar het weer zelf kunnen rijden is de kroon op mijn werk. Dankzij Cambridge ben ik voor het eerst weer terug op het gewicht uit mijn tienertijd! Ik ben nu 42, dus reken maar uit. Voorheen kwam ik nooit verder dan min 15 kilo en hop, daar ging ik weer. Ik hield geen enkel dieet vol.

Mijn streefgewicht is 70 kilo, maar ik heb nu, in overleg met Dirk, tijdelijk een dieetpauze ingelast. Ik wil eerst op eigen kracht op gewicht blijven; dat is de uitdaging nu. Ik ben vastbesloten nooit meer zo dik te worden. Ik zet door en wordt daarin gesteund door mijn vriend. Die is volledig solidair en heeft ook voor zichzelf alle lekkere tussendoortjes en snoepgoed uit huis verbannen.

De twee zadels van mijn eigen paard heb ik altijd bewaard. Ze staan op schragen in de woonkamer te pronken. Ik bewaar ze binnen en niet in een vochtige schuur, want ik ben er heel zuinig op. Eens komt de dag dat ik mijn twee grootste wensen ga vervullen: voor altijd op gewicht blijven én weer een eigen paard kopen.