Mijn verhaal

Een nieuw leven!

Bij iedere 10 kilo eraf, heb ik mijzelf een cadeautje gegeven.

Lelystad, april 2008
Natascha Hagenaars
Leeftijd: 34 jaar
Startgewicht: 154,6 kilo
Streefgewicht: 80 kilo
Nu: 88,6 kilo

Begeleid door: Sandra van der Zande
Onafhankelijk Cambridge consulent in Lelystad

Ik werk bij een pompstation, dus je staat letterlijk in de schijnwerpers. Vaste klanten reageren enthousiast en mijn collega’s laten merken dat ze heel trots op mij zijn. Er waren klanten bij, die mij lang niet hadden gezien en me alleen aan mijn stem herkenden. Ik geniet enorm van alle complimentjes, die ik krijg. Kreeg ik vroeger echt niet. Dan sta ik gewoon te glunderen. Je wordt er soms verlegen van. Sommige mensen raken er gewoon niet over uit. Iemand zei eens: “Mijn vrouw weegt 58 kilo”. Ik zeg: “Nou dan ben ik in kilo’s jouw vrouw kwijt”. Da’s toch wel een raar idee hoor. Dat je je gewichtsverlies kunt vergelijken met gewoon een levend persoon naast je.

De schijn ophouden kon ik heel erg goed. Ik hoorde mensen wel opmerkingen maken, maar deed dan alsof het me niet raakte. Altijd blijven lachen, ook als je eigenlijk staat te balen. Op een gegeven moment was ik bang van mijn eigen gewicht. De gordijnen wassen stelde ik uit, omdat ik daarvoor een trapje op moest. Ik was bang dat die mijn gewicht niet zou houden.
Nu moet in mijzelf grinniken als ik op vakantie gewoon door het gangpad van het vliegtuig kan lopen. Voorheen ging ik zijwaarts door het gangpad, om niet iemands hoofd van zijn romp te scheiden. Mijn man kan nu ook wat lekkerder naast me zitten in die vliegtuigstoelen. En ik houd ineens 30 centimeter veiligheidsgordel over, waar ze een jaar geleden nog een verlengstuk voor moesten halen. In mijn binnenste zit een big smile, bij alles wat er is veranderd. Eigenlijk is het allemaal met dat vliegtuig begonnen. Het was een vakantiereis naar Egypte. Ineens had ik er genoeg van zo dik te zijn. En dat lag niet aan de Egyptenaren, hoor. Die liepen daar de hele dag achter mijn kont aan. Eentje kwam zelfs naast me lopen om me toe te fluisteren dat hij van me hield. Ze bléven ook maar langs mijn strandstoel lopen. Wat ik dus echt niet gewend was, om zoveel aandacht te krijgen van mannen. Alle volle vrouwen moeten minimaal één keer naar Egypte. Voor acht dagen was dat wel even leuk. Mijn man kon er gelukkig ook om lachen.

Toen ik met Cambridge begon, kreeg ik van een collega op het werk een tegeltje met daarop een Nijlpaard en de tekst: “Heer, als u me niet slank kunt maken, maak dan a.u.b. mijn vrienden dik.” Ik hou wel van dat soort humor. Een beetje zelfspot ook. Als ze op mijn werk wat liepen te geiten, riep ik altijd: “Pas op hoor, want ik ga bovenop je zitten”. Ik heb zoveel diëten gedaan. Niks hielp. Van de meeste diëten is alleen mijn portemonnee lichter geworden. Het Cambridge dieet is echt super, al lust ik maar drie smaken en alleen shakes. De soepen en repen vind ik niks. Het Cambridge dieet is veel goedkoper dan al het andere wat ik geprobeerd heb. De grootste opsteker is dat het werkt. In twee weken was ik zes kilo kwijt. Yes, dacht ik, nou heb ik het ontdekt. De eerste dagen waren zwaar. Toen wilde ik per se een boterham met pindakaas, maar dat heb ik niet gedaan. Daar moet je echt doorheen. Het is zo makkelijk om eten te pakken. Ik bedoel, het ligt er, want mijn man eet en kookt gewoon voor zichzelf. Hij kan alles eten en komt niets aan, terwijl ik er maar naar hoef te kijken. Dat is wel oneerlijk, ja. En wat je mist, is de gezelligheid van het samen eten. Mijn man en ik werken allebei in roosterdiensten, dus onregelmatige werktijden. Dan is samen eten toch een gezelligheidsmoment.

Na ongeveer 15 weken was ik 30 kilo kwijt. Ik heb toen van mijn zus een loopband gekregen, om erbij te gaan trainen. Dat beviel heel erg goed. Van familie heb ik er toen nog een hometrainer bij gekregen en een powermax, waar ik mijn armen goed mee kan trainen. Super. We hebben het bed uit de logeerkamer gehaald en hier een fitnesskamer van gemaakt. Natuurlijk heb je wel eens moeilijke momenten. Dan is mijn consulent mijn vraagbaak en mijn stok achter de deur. Het is goed om ook over je moeilijke momenten met iemand te kunnen praten.

Ik krijg nou een heel ander soort aandacht. Mannen zien je meer als vrouw. Niet dat het voor mij hoeft, maar ik krijg nu wel eens een knipoogje bij het gedag zeggen. Ik besteed ook meer aandacht aan mijn uiterlijk. Ga altijd opgemaakt naar mijn werk. Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen. Durf weer gewoon door de stad te lopen. Voorheen wits ik niet hoe snel ik de stad weer uit moest. Had ik het idee dat ik de ogen van anderen in mijn rug voelde branden.

Ik heb zelfs een heuse tic ontwikkeld. Als ik ga zitten, sla ik gelijk mijn benen over elkaar heen. Dat voelt zóóó heerlijk. Vroeger kon ik mijn benen niet over elkaar heen slaan. Daar waren ze gewoon veel te dik voor.
Iedereen is trotst op me. Mijn collega’s, m’n familie, m’n man. Nou ja, ik moet zijn truien niet inpikken, dat heeft hij liever niet. Maar ik vind het zo leuk dat die mij nu passen. Alle grote maten kleding heb ik weggegooid. Zo hup, de kast uit, over m’n rug heen, op een grote stapel. Dat was ontzettend leuk om te doen, gewoon bevrijdend. Voor één zo’n broek, koop ik nu vier spijkerbroeken op de markt! Vier voor de prijs van éen. Ik kan weer gewone kledingzaken binnen stappen en in principe aantrekken wat ik wil.

Het enige wat ik nog steeds niet aan durf is een bikini. Ik schaam me toch teveel voor mijn losse vellen. Als je zo zwaar afvalt zoals ik, hou je een heleboel huid over. Ik zou graag een lichaamscorrectie laten doen, maar die wordt niet vergoed door mijn verzekeraar. Daar kan ik innerlijk wel boos over worden. Je hebt zo je best gedaan en dan wil je het zo graag afmaken. Zelf kan ik het niet betalen, want je praat over duizenden euro’s. Alleen voor de armen al over de drieduizend euro. Nou, dan ga ik ’s zomers wel lange mouwen dragen. Dat is eigenlijk het enige waar ik van baal. Voor de rest voel ik mij geweldig. Ik heb veel meer energie gekregen. Op mijn werk doe ik nu veel meer, zoals uit mezelf de winkel bijvullen. Ik heb genoeg gezeten.

Bij iedere tien kilo eraf, heb ik mijzelf een cadeautje gegeven. Bij de eerste tien kilo een geurtje, bij twintig laarzen en bij dertig een tatoeage. Bij min veertig kreeg ik last van mijn galstenen en draaide ik het ziekenhuis in. Dat was minder. Toen ik vijftig kilo was afgevallen kwam de bloemist voorrijden met een boeket van mijn consulent. Die had in haar praktijk ook nog niet eerder zoiets meegemaakt. Ik heb toen een nieuw horlogo voor mijzelf gekocht. Min zestig heb ik nog te goed, bedenk ik me nu ineens. Moet ik snel eens iets aan gaan doen.